[วช.๗๐๐๙]

 

หิวซี ข้าน่ะ หิวมาตั้งเเต่เกิดเเล้ว! ยังไม่มีกินเลยเนี้ย555+ (บรรทัดนี้เเต่งมาจากใจจิง ล้อเล่นๆๆ555)

ทันใดเสียงหนึ่งดังขึ้น!! "สามหาวนัก" ก็เจ้าน่ะไม่กินซักที อาหารก็มีมาจ่อปากเจ้ออยู่เเล้ว

ซิงเบ เเล ตี๋ หันไปขวับ พบเทพง่อยยืนอยู่หน้าประตู เเสงตะวันสาดมาจากข้างหลังดูเป็นรังสีรอบตัวเทพงอย

ดูงดงามยิ่งนัก วันนี้ฤกษ์ดีนยามดี เรามาอยู่รวมกันครบ3คน ซิงเบเเม้นเพลานี้เจ้าได้มีศักเปนถึงเจ้าสำนักของเรา

( สำนัก  ชิงเหนียนเหริน แปลว่า คนหนุ่มสาว ในที่นี้ก็คือวัยรุ่น แต่ใจความลึกๆก็คือ เหล่า freshy นั้นเอง 555)

แต่ซักวันข้าจะครองมันทั้งหมดนะ

 "ไม่มีทางหลอก" ซิ่วซิงเบค้านทันควัน ''เจ้าน่ะมีเเม่นางเตยยี่เเล้ว เจ้าน่ะไม่ freshy อีกต่อไปเเล้ว

บัดนี้ อาตี๋ ก็เพิ่งโดนสาวพรากไป *0* เหลือเพียงข้า ที่มันทั่งศัก เเละ สิท สมกับเป็นประทานที่สุดตะหากล่ะ ฮ่าๆๆๆ

เทพงอย โดนซิงเบ อ้างถึงจุดนี้ไปถึงกับจุกเสียดเเน่นเฟ้อเหมือนกินข้าวเหนียวไม่ยอมเคี้ยวอย่างใดอย่างนั้น

 ไม่สามารถต่อปากต่อคำใดๆด้วยได้ ก้ในเมื่อเทพง่อยมีเตยยี่เเล้ว

สิทธิ์เเละเสียง ในการสนุกแบบ ชิงเหนียนเหริน(คนหนุ่มสาว) จึงลดลงไป เป็นที่สะใจของซิงเบยิ่งนัก!! (จริงๆนะ)

จึงได้เเต่ ทำปากขุมบขยิบ สบถด่าอยู่ในใจ ด้วยอารามโกรธเเค้น

 

ท่านจำได้ไหม คติ ของสำนักเราคืออะไร ? ซิงเบถาม

ข้ำจำได้ดี เทพงอยตอบ ตีสีหน้าสลดนิดๆ

เชิญ ท่านทั้งสอง จงทบทวน ในสิ่งที่ท่านตี๋ (ประธานยุคเเรก) ได้เคยกล่าวไว้ ให้เป็นคติประจำใจ เเก่สำนักเถิด

ขงตีน เเล เทพงอย จึงกล่าวอย่างหนักเเน่นพร้อมกันว่า

 

 ...{มีแฟนยังอ่ะ? )

... {ไม่มี)

... !!!ไม่เชื่อ!!!! 

 

นี้คือปรัชญาที่ทรงคุณข้าของ สำนักเรา ท่านได้ละเมิดไปเเล้วท่านเทพงอย ฉไนท่านยังคิดปกครองสำนักเทนข้า

เจ้าหมดสิทธิ์ไปตั้งเเต่ปลายปีเเล้ว ฮ่าๆๆ

 

"อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง ท่านซิงเบ ท่านได้แอบข้ามเรื่องอาหารไปเเล้ว" ขงตีงกล่าวออกมา สีหน้านิ่งเเต่ตาขยิบๆๆ

 

 

โปรดติดตามชมตอนต่อไป